rüzgar gülü!


	osm@n ozc@n \| home hos geldin! \| ask cesmesi \| acýyý bal eyledik! \| anlat bana! \| son asik \| rüzgar gülü! \| sevdan beni \| hatirlama \| karanfil \| hikaye rüzgar gülü! RÜZGAR GÜLÜ Önümden çekilirsen Istanbul görünecek Nerede oldugumu bilecegim Sisler utanacak egilecek Agzinin ucundan öpecegim Saçina kalbimi takacagim Avcunda bir siir büyüyecek Nerede oldugumu bilecegim Bu çiplak geceler yok mu Bu plak böyle aglamiyor mu Camlari kirmak isten degil Delirecek miyim neyim Kirpiklerimden misra dökülüyor Kenya'da simsiyah yalnizim Yoksul bir silepte gemiciyim Malezya'da yük bekliyorum Önümden çekilirsen Istanbul görünecek Nerede oldugumu bilecegim Gözlerini söndürme muhtacim Ben senin aydinligina muhtacim Yepyeni bir ilkbahar harcayip Bir yaz bogup bir sonbahar harcayip Rüzgar gülünü arayacagim Oran'da Pernanbouc'ta Tombuktu'da Vinçler yine aksamlari indirecekler Yine karanliga bulasacagim Gözlerin rüzgarda savrulacak Ikimiz iki sap bugday olsak Sen benim olsan, ben senin olsam Bir gece vakti aklina gelsem Uykunu tutsam birakmasam Seni kucaklasam, kucaklasam Birbirimizin kalbini dinlesek Dünyanin kalbini dinlesek Büyük atesler yaksalar Iki güvercin uçursalar Nerede oldugumuzu bilsek Attila Ilhan SIIRLER Siirler, yasanacagi yasanmisin, yasanabilinirmisin isigina yansitir. Siirler, mesajdan dolup, roman yazamaya üsenenlerin bilgilerini; sayfalara kiyamayanlarin, haykirislarini duyurur, temkinlice... Siirler, idraklerin ardi ardi ile gelmesi ve birinin, birilerinin veya bir "seyin" baruta kibrit vurmasi ile dökülür kagitlara... Cem GÜNES ASK Simdi sen kalkip gidiyorsun. Git Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler. Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmistik Sevgideydi ilk açilisi gözlerimizin sirf onaydi Bir kus konmus parmaklarima uzun uzun ötmüstü Bir sevismek gelmis bir daha gitmemisti Yoktu dünlerde evelsi günlerdeki yoksullugumuz Sanki hiç olmamisti Oysa kalbim iste suracikta çarpiyordu Surda senin gözlerindeki bakimsiz mavi, güzel lafli Istanbullar Surda da etin çogaliyordu dokundukça laflarin dünyalarin Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek Ki Karaköy köprüsüne yagmur yagarken Biraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti Çünkü iki kisiydik Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarini islatmaya Bir dilim ekmegin bir iki zeytinin basinaydi doymamiz Seni bir kere öpsem ikinin hatiri kaliyordu Iki kere öpeyim desem üçün boynu bükük Yüzünün bitip vücudunun basladigi yerde Memelerin vardi memelerin kahramandi sonra Sonrasi iyilik güzellik. Cemal Süreya